Ο Ταγίπ, Μεχμέτ Αλέξης...


Του Κώστα Στούπα

Για πρώτη φορά στα πλαίσια της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας ένας εισαγγελέας καταγγέλλει την ωμή παρέμβαση υπουργού σε υπόθεση που αφορά τη δικαιοσύνη. Αναφέρομαι στην περίπτωση του κ. Παπαγγελόπουλου.

Η κυβέρνηση αντί να ξεκαθαρίσει την κατάσταση, διαρρέει τα περί συγγενικών προσώπων της εισαγγελέως που ήταν υποψήφιοι πολιτευτές με την αντιπολίτευση. Δεν υπάρχει πουθενά ασύμβατο οι συγγενείς ενός δικαστικού να πολιτεύονται και ούτε αυτό σημαίνει αυτόματα πως ο λειτουργός της δικαιοσύνης δεν κάνει σωστά τη δουλειά του.

Υπάρχει όμως σαφής διαχωρισμός μεταξύ δικαστικής και πολιτικής εξουσίας και απαγόρευσης ανάμειξης της δεύτερης στην πρώτη.

Εκτός αυτού, όμως, γενικότερη είναι η πεποίθηση πως πληθαίνουν οι ενδείξεις προσπάθειας της κυβέρνησης για στραγγαλισμό της διάκρισης των εξουσιών, περιορισμό του ρόλου και της σημασίας των ανεξάρτητων αρχών και περιορισμό του τύπου με αδόκιμους για δημοκρατία τρόπους και εμφανείς ιδιοτελείς σκοπιμότητες.

Η κατάρα της αριστεράς

Δεν υπάρχει κυβέρνηση της αριστεράς που να μην τρέφει ψευδαισθήσεις σε σχέση με την οικονομία (και τα περί αυτής ανθρώπινα κίνητρα και συμπεριφορές) όπως δεν υπάρχει και κυβέρνηση της παλαβής αριστεράς που να έχει βρεθεί στην εξουσία και να την εγκαταλείπει οικειοθελώς, όταν το κοινό που την ανέδειξε αλλάζει γνώμη.

Αυτοί είναι οι βασικοί λόγοι που όπου υπάρχουν κυβερνήσεις της αριστεράς παρατηρούνται ελλείψεις βασικών αγαθών και παρά τα μέτρα φορολογικής εξίσωσης που προλεταροποιούν τη μεσαία τάξη, το σύνολο του πληθυσμού φτωχοποιείται.

Οι άνθρωποι που έχουν δεξιότητες και συνιστούν συντελεστές αύξησης της παραγωγικότητας και μεγέθυνσης της προστιθέμενης αξίας (άρα των μισθών) του παραγόμενου προϊόντος εγκαταλείπουν τις χώρες αυτές. Μοιραία αυτές φτωχοποιούνται και ο πληθυσμός εξαθλιώνεται.

Όσο η δυσαρέσκεια μεγαλώνει τόσο η κυβέρνηση αμύνεται με ένα στρατό κρατικοδίαιτων πραιτοριανών και ένα πλέγμα ελέγχου και απόκρυψης της δυσαρέσκειας.

Κατά συνέπεια είναι αναμενόμενο πως η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα όσο χάνει σε δημοτικότητα, θα προσπαθεί να εδραιώσει την εξουσία της με παρεμβάσεις στον τύπο, στις ανεξάρτητες αρχές, στη δικαιοσύνη και όποια άλλη θεσμική δικλείδα ασφαλείας προβλέπουν τα δημοκρατικά συστήματα διακυβέρνησης.

Η μεταστροφή της κοινής γνώμης δεν αποδίδεται από την κυβέρνηση στη διάψευση των προσδοκιών των ψεύτικων υποσχέσεων που αφειδώς διένειμαν οι φερέλπιδες Κλέωνες της παρούσης, αλλά στην εικόνα της διάψευσης που δημιουργούν τα μέσα ενημέρωσης.

Η εξουσία τυφλώνει άπαντες. Περισσότερο όμως τυφλώνει τους νεόκοπους ζηλωτές της που ξεκινούν ως αντεξουσιαστές. Είναι θέμα της ψυχανάλυσης να ερμηνεύσει το γιατί και το πώς ο Μουσολίνι από σοσιαλιστής μετεξελίχθηκε σε φασίστα.

Το μόνο που μπορεί να καταφέρει η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα με τα αυταρχικά δείγματα διακυβέρνησης είναι να επιβαρύνει τη θέση όσων λαμβάνουν αυτές τις αποφάσεις, οι οποίοι το λιγότερο που επωμίζονται είναι οι σχετικές πολιτικές ευθύνες. Η Ελλάδα εκτός των πολλών κακών συνηθειών έχει μια παράδοση να τιμωρεί τους κάθε είδους πραξικοπηματίες είτε προέρχονται από την άκρα αριστερά (βλέπε εμφύλιο) είτε από την άκρα δεξιά βλέπε Χούντα των συνταγματαρχών.

Αυτό ισχύει και για τους "γιαλαντζί" επαναστάτες που αγνοούν τη βασική αρχή που έχει διατυπώσει ο Σαιν Ζυστ πως: "Όποιοι κάνουν μισές επαναστάσεις σκάβουν το λάκκο τους".

Κατ’ αυτήν την έννοια το ΚΚ έχει καλύτερη αντίληψη της κατάστασης με τη θέση πως δεν είναι ώριμες οι συνθήκες. Αυτό του επιτρέπει να κάθεται στη γωνία και τα μέλη και στελέχη του να απολαμβάνουν τα προνόμια και τα αγαθά του αστικού συστήματος και της καπιταλιστικής οικονομίας.

Πότε θα καταστούν οι συνθήκες ώριμες για επαναστατικό μετασχηματισμό της Ελλάδας; Όταν όλη η επανάσταση έχει κυριαρχήσει σε όλη τη Δύση. Η Ελλάδα είναι μια χώρα που οικονομικά και πολιτικά εξαρτάται ασφυκτικά από τη Δύση, ήδη από την επομένη της εποχής που αποτελούσε επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Χώρες όπως η Ρωσία παλιότερα επί σοβιετίας ή και τώρα επί βαρονο-καπιταλισμού, η Βενεζουέλα, η Αργεντινή κλπ κατάφεραν να στηρίξουν κυβερνήσεις αυταρχικές ή ημιαυταρχικές (όπως ονειρεύεται ο κ. Τσίπρας) μόνο και μόνο γιατί είχαν έσοδα από εξαγωγές πρώτων υλών με τα οποία συντηρούσαν την κοινωνική ανοχή.

Για την Τουρκία βασική πηγή εσόδων είναι το φθηνό εργατικό δυναμικό και το ισλάμ.

Η Ελλάδα ούτε πετρέλαιο διαθέτει, ούτε στάρι, ούτε φθηνό εργατικό δυναμικό ακόμη, ούτε δεσποτικό ισλάμ. Γενικώς δεν διαθέτει κάποιο πλουτοπαραγωγικό πόρο εύκολα ελέγξιμο από την κεντρική εξουσία. Τα βασικά έσοδα της χώρας προέρχονται από τον τουρισμό και τη ναυτιλία.

Μόνο σε ειδικές περιπτώσεις, όπως επί ψυχρού πολέμου με την ανοχή και στήριξη της Χούντας, θα μπορούσαν να διατηρηθούν στην εξουσία στην Ελλάδα κυβερνήσεις που δεν συνάδουν με το μοντέλο που είναι ανεκτό στη Δύση.

Κατά συνέπεια, τα δείγματα κατάλυσης της δημοκρατικής νομιμότητας από την κυβέρνηση του κ. Τσίπρα, όπως οι παρεμβάσεις στη δικαιοσύνη, ο περιορισμός των ανεξάρτητων αρχών ή της οικονομικής ελευθερίας δεν έχουν καμία τύχη, όσο διεθνώς δεν παρατηρούνται ριζικές ανατροπές στα δυτικά μοντέλα διακυβέρνησης.

Βέβαια στις δυτικές κοινωνίες παρατηρείται η ανάδυση νέων πολιτικών δυνάμεων οι οποίες θα μπορούσαν να μετακινήσουν τα πολιτικά συστήματα προς περισσότερο αυταρχικές μορφές. Βασικά αίτια αυτής της μετατόπισης φαίνεται να είναι οι συνέπειες της παγκοσμιοποίησης στα χαμηλότερα της μεσαίας τάξης στρώματα και οι ανεξέλεγκτες μεταναστευτικές ροές.

Οι νέες πολιτικές δυνάμεις που αναδύονται ταιριάζουν προς το ακροδεξιό ξενοφοβικό, ρατσιστικό μοντέλο αντίληψης του κόσμου και όχι της χαζοχαρούμενης νέας αριστεράς των δεκαετιών της ευημερίας ή το τριτο-τεταρτοδιεθνομπολσεβικισμό.

Αν οι δυνάμεις αυτές θα ενισχυθούν και θα επικρατήσουν είναι αμφίβολο αλλά αυτό δεν θα το μάθουμε αν δεν περάσουν 10-15 χρόνια.

Κατά συνέπεια, η προσπάθεια της κυβέρνησης Τσίπρα να περιορίσει τους δημοκρατικούς θεσμούς, έστω και στο όνομα της καταπολέμησης της διαπλοκής με μεγάλο μέρος της οποίας συμπορεύεται, αποτελεί, από άποψη αποτελεσματικότητας, ανέκδοτο.

Τούτο δεν σημαίνει όμως πως το ανέκδοτο δεν μπορεί να έχει δυσάρεστες επιπτώσεις και για τη θέση της χώρας στη διεθνή κοινότητα, αλλά κυρίως τους πρωταγωνιστές που ζήλωσαν τη δόξα του Ερντογάν και του Μαδούρο...

kostas.stoupas@capital.gr

Πηγή
Ο Ταγίπ, Μεχμέτ Αλέξης... Ο Ταγίπ, Μεχμέτ Αλέξης... Reviewed by Sahiel on 3/10/2016 Rating: 5

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Sahiel.gr - Ενημέρωση με άλλο μάτι!

- Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου...
- Tο Sahiel.gr δημοσιεύει κάθε σχόλιο το οποίο είναι σχετικό με το θέμα στο οποίο αναφέρεται το άρθρο.
- Ο καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι υιοθετούμε τις απόψεις αυτές και διατηρούμε το δικαίωμα να μην δημοσιεύουμε συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια όπου τα εντοπίζουμε. Σε κάθε περίπτωση ο καθένας φέρει την ευθύνη των όσων γράφει και το Sahiel.gr ουδεμία νομική ή άλλη ευθύνη φέρει.

Από το Blogger.